Rodoljub Drašković imao je namjeru da o svom trošku, putem javno-privatnog partnerstva, izgradi Hram nauke i umjetnosti – Gimnaziju Trebinje.

Vizija je bila da, pored svoje osnovne namjene, Hram nauke i umjetnosti – Gimnazija Trebinje ima za cilj da postane prepoznatljiv simbol razvoja znanja i kulture, mjesto okupljanja stručnjaka, umjetnika, studenata i građana, te pokretač kreativnih inicijativa i saradnje među sektorima.

Na djelu je dokazano da je nemoguće ostvariti cilj u javno-privatnom partnerstvu.

Drašković je tražio da se građevinska parcela prenese na zadužbinara, koji će objekat završiti u roku od godinu dana i obezbijediti mu trajnu namjenu razvoja obrazovanja, nauke i umjetnosti.

Grad Trebinje tada nije prihvatio prenos parcele, a Drašković je prihvatio prijedlog Grada Trebinja da preda izgrađeni objekat u viđenom stanju Gradu Trebinju, bez naknade, uz obavezu da Grad finansira i privede trajnoj namjeni nedovršenu investiciju.